×

X
Dabur
Nic Asia
Marvel

झिसमिसेमै हिँडेको गोपाल मध्याह्नतिर दिदीको घर पुग्यो । दिदी भैंसीलाई घाँसकुँडो गर्दै थिइन् । अकस्मात् भाइलाई देखेर छक्क पर्दै भनिन्, ‘काँ’ जान हिँड्या भाइ ? घराँ’ सप्पै सञ्चै छन् नि ?’
‘ठीकै छौं,’ गोपालले कुरो चपाउँदै भन्यो, ‘धादिङसम्म पुग्न खोज्या ।’

IME BANK INNEWS

‘धादिङ रे ? किन नि ? बर्खा मासाँ’ ।’
‘त्यत्तिकै ।’


Advertisment
NMB BANK
RMC TANSEN
Saurya island

खोइ कुन्नि किन हो दिदीले तत्कालै थप कोट्याउन चाहिनन् । गुन्द्री तानेर ‘बस्दै गर है’ भन्दै चुलोतिर लागिन् । दिदीले आगो फुक्न लागेको देखेर गोपालले भन्यो, ‘भो दिदी ! दुःख नगर्नुस्, भात खाइसक्नु’भा जस्तो छ ।’
‘के भन्या’ भाइ ! दुई मुठी चामल पकाउन नि, तरकारी ब्या’न पका’ फर्सी मुन्टा छँदैछ ।’
‘भिनाजु काँ’ जानु’भा नि ?’
‘आइपुग्नै लाग्नुभा’ख, ब्यानै जानुभा’को पल्लो गाँआँ दुई घर ‘सरात’ गर्नुछ भन्नुभा’थ्यो ।’

गोपाल खाना खाएर आँगनतिर टहलिन लाग्यो । गोठको तीन साँझे लैनो भैंसी आँइआँइ गर्दै पाडो खोज्न थाल्यो । माउको आवाज सुनेर पिँढीमा बाँधेको पाडोले व्याईँव्याईँ गर्दै जवाफ फर्कायो । दिदी गौवा लिएर दूध दुहुन बसिन् । 

Vianet communication
Maruti inside

गोपाललाई आँगनमा देखेर श्राद्ध सकेर आउँदै गरेका भिनाजुले खिसिक्क हाँस्दै भने, ‘गोपाल तिमी ? काँ’ सम्म, कुनै काम थ्यो’ कि ?’

‘छैन भिनाजु !’ गोपालले घोसेमुन्टो लगाउँदै भन्यो, ‘धादिङसम्म जाम’ कि भन्या ।’

उनले पनि तत्काल त्योभन्दा बढी कोट्याउन उचित ठानेनन् । ‘बस्दै गर है, एक अँआलो घाँस ल्याउँछु’ भन्दै सिदाको पोको राखेर बारीतिर लागे । राति दिदीभिनाजुबीच कुरा चल्यो, ‘बर्खा मासाँ’ किन हिँड्या होला यो केटो, भन्दैन मनाँ’ के छ कुन्नि, यस्तैयस्तै । उज्यालो हुनासाथ गोपालले झोला भिर्दै भन्यो, ‘भिनाजु ! बस्नुस् है !’

‘किन हतार गर्‍या, खाना नखाई काँ’ जाने ?’
‘भरे पुगिँदैन कि ?’
‘जत्ति पुगिन्छ । बरू भन धादिङ जान किन लाग्या’ हौ ?’

गोपालले अब पनि ढाँट्न उपयुक्त ठानेन र मसिनो स्वरमा भन्यो, ‘पढौं कि भन्ने लाग्या’ छ ।’

‘पढ्न हिँड्या रे ?’ बीचमा कुरा काट्दै दिदीले भनिन्, ‘दशैं नजिकै छ, बस न त्याँ’ सम्म ।’

‘काँ’ त्यसो भन्या दिदी ! दशैंपछि त्या’र आउला, त्या’रपछि बाली थन्क्याउनुपर्ला । झ्याँस– डल्लाको कुरा होला, खेतीपातीको कुरा आउला । अनि ।’
‘घराँ’ भन्या छौ त ?’
‘कसलाई ?’ 
‘बाआमालाई ।’
‘छैन ।’
‘भाग्या’ हौ कि ?’
‘त्यस्तै ।’

‘ह्वाँहरूलाई बर्खां मासाँ’ कहाँ गयो भन्ने हुन्छ, एक वचन भनेर त हिँड्नुपर्छ ।’
‘भन्न थाले काँ’ छुट्टी मिल्छ ?’

गोपालको जिद्दी देखेर भिनाजुले रोक्न चाहेनन् । उसको स्वभावै त्यस्तै थ्यो, अरूले भनेको सुन्नै नचाहने । सम्झाउँदै भने, ‘पढ्न हिँड्या भन्छौ । परदेशाँ कठै भन्ने कोही हुुँदैनन् । खर्च पानीको बन्दोबस्ती गर्‍या’ छौ त ?’
‘छ, सय रुप्ये बोकेर हिँड्या छु ।’
‘कसले दिए, कतै चोरेर हिँडेनौ ?’
‘होइन, माग्या ।’
‘को सँ’ ?’
‘गाउँले हजुरबा सँ’, सापटी ।’
‘बा सँ’ भनेनौ ?’
‘भनिन ।’
‘किन ?’
‘किन भन्ने ? ह्वा सँ’ भने किन भन्नुहुन्छ । कारण भने छुट्टी नै मिल्दैन ।’
‘सय रुप्पेले पुग्छ त ?’
‘खोइ ?’
‘खान बस्नै पर्‍यो । नयाँ लुगा पनि चाइएला ।’
‘आऽऽ जस्तो होला, त्यस्तै टर्ला ।’

गोपालको कुरा सुने भिनाजुको चित्त काटियो । सय रुपियाँ थपिदिए यजमानी गर्दा पाइएको दक्षिणाबाट । दिदी ‘पख है एक गाँस खाएर जाउँ’ भन्दै आगो फुक्न लागिन् । भात पाकुन् जेल भिनाजुले भैंसी दुहुने र घाँसगोबर गरे । दिदीले भदौरै झरीमा भिजेको दाउरा फूफू गर्दै भात र गावाको तरकारी पकाइन् । खाना खाएर गोपाल झोला, छाता लिएर हिँड्यो । भिनाजु घाँस काट्न बेसीतिर झरे ।
 
गोपाल करीब ३ घण्टा उकालीओराली गर्दै थोपल खोलामा पुग्यो । अहिले जस्तो साँघु, पुल थिएन । खोला तर्न पानीमै हेलिनुपथ्र्यो । बर्खे झरीले वारपार भएको थोपल खोला एक्लै तर्ने आँट आएन । यताउता हेर्‍यो, त्यतैतिर एक जना छत्री ओडेर गाई चराइरहेका रहेछन् । उनैसित सहयोग माग्दै भन्यो, ‘दाजु ! खोला तार्दिनु हुन्छ ?’

उनले गोपालको मुखमा हेर्दै भने, ‘ता’र्न त तार्दिउँला तर पैसा लाग्छ ।’
‘कति ?’
‘ठूला भा’ भए दुई रुप्पें माग्थें, साना छौ एक रुप्ये दिए हुन्छ ।’

त्यसपछि गोठालो दाइले झोला काँधमा राखी लुगा टाउकोमा बेरेर खोला तारिदिए । गोपाल १ रुपैयाँ दिएर अघि बढ्यो । दर्के झरीमा १ घण्टा जति धानखेत हिँडेर पौवा उकालोको फेदीमा पुग्यो । पानी एकनास दर्किरहेको थियो । ऊ टाउकोमा झोला, काँधमा छाताको डाँठ र २ हातले कोटको २ टुप्पो समातेर उकालो लाग्यो । जिउमा माथि भोटो र ज्वारीकोट थियो । कम्मरमा घुँडासम्म आउने गरी बाँधेको छड्के कछाडलाई चप्पलले हिलोले छ्यापेर विरूप पारेको थियो । छाता ओडेको भए पनि दर्के पानीले आधा शरीर भिजिसकेको थियो तर गोपालको भने त्यतातिर ध्यान दिने फुर्सद नै थिएन ।

करीब २ घण्टा उकालो हिँडेपछि भञ्ज्याङ आइपुग्यो, जसलाई मैदान भनिन्थ्यो । त्यहाँबाट चारैतिर हेर्‍यो पश्चिम आकाशमा पातलो बादलको घुम्टोभित्र डुब्न लागेको घाम देखेर लामो सास फेर्‍यो । मैदानबाट तल झर्ने २ वटा बाटो देखेर त्यतै भेटिएका सज्जनलाई सोध्यो, ‘दाजु ! यो बाटो काँ जान्छ ?’
‘सिधै झरेहुँदी अड्डातिर पुगिन्छ, तेर्साे लागे बस्तीतिर, आफू काँ जाने हो र ?’
‘खोइ ?’
‘ठावैं था छैन ?’ 
‘हजुर, छैन ।’
‘किन हिँड्या हौ त ?’
‘पढ्ने ठाउँ खोज्दै ।’
‘ठाउँ त छ सदरमुकाँ’ भैरवी हाइस्कूल र पर बस्तीमा संस्कृत पाठशाला तर अहिले बस्तीतिर झर्न ठीक होला जस्तो लाग्या’ छ ।’

उनको मार्गदर्शन अनुसार गोपाल बस्तीतिर झर्‍यो । करीब आधा घन्टा हिँडेपछि बाक्लो बस्तीमा पुग्यो । साँझ परिसकेकाले उसलाई बस्ने ठाउँ चाहिएको थियो । त्यसैले बाटोमै पर्ने एउटा घरको तगारो उघारी आँगनमा छिरेर यताउता हेर्‍यो । सिमसिम पानी पर्न शुरू गरेकाले पिँढीमा गुन्द्री तानेर बस्यो । 

TATA Below
NLIC
साउन ७, २०७९

साँझ करीब ७ बजेतिर आफू हराएको निष्कर्ष निकाल्यो गोपालले । माघ महिनामा साँझ ७ बजेको समय भनेको धेरै नै हो प्रयागराज (गंगायमुना संगम) को होचो भूमिमा । तथापि बिजुलीको उज्यालो र मेलाको रौनकका कारण अँध्यारो मह...

साउन २, २०७९

रमेश थापा यो मेरो सानो देश जहाँ केन्द्रीय सरकार छ यही सानो देशभित्र सात प्रदेश सरकार छन् यही  सानो देशभित्र सात सय त्रिपन्न स्थानीय सरकार छन् यही सानो देशभित्र छ हजार सात सय त्रिचालीस वडाहर...

असार २३, २०७९

चर्चित कवि तथा गीतकार बसन्त चौधरीले स्रष्टाको नाममा स्थापित पुरस्कार उनकै परिवारमा समर्पण गरेका छन् ।  केही समयअघि चौधरीले रु. १ लाख रुपैयाँ राशिको ‘नई इश्वरबल्लभ अवार्ड’ पाएका थिए । आफूले...

साउन १७, २०७९

ओइलिएको फूललाई  प्रकृतिले  खसाउँछ सधैँ नटिप्नु कलिलैमा फूल जवानीमा बसाउँछ  सधैँ छाता बोकेर हिँड ओत नभेटाउन पनि सक्छौ ठाउँ फेरि फेरि झरीमा पानी रसाउँछ सधैँ  जो नाच्न जान्दैन उ...

असार २८, २०७९

कवि तथा चर्चित गीतकार वसन्त चौधरीले २०७८ सालको ‘छिन्नलता गीत पुरस्कार’ पाएका छन् ।  असार २६ गते राजधानीमा वरिष्ठ गीतकार रमोलादेवी शाह (छिन्नलता)को १०० औं जन्मजयन्ती तथा ४० औं छिन्नलता गीत...

असार १९, २०७९

साहित्यकार रेणुका पन्थीको ‘प्यारो नेपाल’ नामक खण्डकाव्य विमोचित भएको छ । नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठानका प्राज्ञ डा देवी नेपाल, समालोचक प्रा डा रामप्रसाद ज्ञवाली र वाल्मीकि विद्यापीठका प्राचार्य प्रा डा भाग...

उच्च शिक्षामा सुधारको प्रश्न : मानव पूँजी निर्माणका लागि यसरी सुधार्नुपर्छ पाठ्यक्रम

उच्च शिक्षामा सुधारको प्रश्न : मानव पूँजी निर्माणका लागि यसरी सुधार्नुपर्छ पाठ्यक्रम

साउन ३०, २०७९

शिक्षा सामाजिक रूपान्तरण र आर्थिक समृद्धिको मेरुदण्ड हो । ज्ञान, सीप, संस्कार र स्वभाव निर्माण तथा परिस्कार शिक्षाका कार्य हुन् । नेपालको शिक्षा प्रणाली गुरुकूल हुँदै आधुनिक बहुविश्वविद्यालयको युगमा छ । तर उच्च शिक्ष...

नेपाली अर्थतन्त्रमा जरो गाडेको पैतृक पूँजीवाद र हाम्रो भविष्य

नेपाली अर्थतन्त्रमा जरो गाडेको पैतृक पूँजीवाद र हाम्रो भविष्य

साउन २९, २०७९

‘हामी फेरि पैतृक पूँजीवादको बाटोमा फर्किरहेका छौं । जहाँ अर्थव्यवस्थाको लगाम केवल सम्पत्तिवालाहरूको हातमा मात्र होइन, बरू विरासतमा प्राप्त सम्पत्तिका मालिकहरूको हातमा हुनेछ । जहाँ तपाईंको जन्म, तपाईंको म...

३०० वर्षको इतिहासमा बेलायतका ५७ प्रधानमन्त्री– वालपोलदेखि जोनसनसम्म

३०० वर्षको इतिहासमा बेलायतका ५७ प्रधानमन्त्री– वालपोलदेखि जोनसनसम्म

साउन २६, २०७९

बेलायतको आधुनिक राजनीतिक इतिहासमा धेरै नेताहरू लामो समयसम्म प्रधानमन्त्री वा पार्टीको नेता भएको देखिँदैन । सत्तापक्ष मात्रै होइन, कुनै पनि पार्टीको प्रमुखबाट एकपटक हटेपछि वा असफल भएपछि पुनः त्यहीँ पदका लागि उ...

ad
x