वी विलीन

हरेक तानाबाना हरू बटारिन्छ्न् मेरा

अभक्ष बोलीहरु बुझ्दैन कोहि,

ओठ च्यातिएन टोलाएको आँखाले,

हाँस्छ मेरै भगवान मेरा हर्कतहरूमा

आवाज बिनाको म आवाजको पछि दौडिएजब घिस्रीदै थिए,

संसार जिते मैले

मेरा पैताला मेरै अधिन थिए

निसन्देह चल्छन अरुका पदचापहरूप्याट-प्याट आवाज लिएर

पैतालाले टेरेनन्  मेरा चिचिला ओठहरुको गाथगादी

यात्रा बिनाको म बाटोको पछि दौडिएजब उभिदै थिए,

मेरो भएन मैले तिरो तिरेको बाटोहरू,

सुन्दरताको छेउ बाट मोडिन्छ त्यो पाँग्रा अचेल

को कहाँ अल्झिन्छ र मदन अडियोस यो यात्रामा

कोलाहल बीच सुसेल्छिन् मुनाहरु

दिशाहीन यात्री म पछ्यौरिको पछि झुण्डिएजब दगुर्दै थिए

स्खलित भए म अध्यारा रातहरू सँगै

उड्न थाले थकित दृष्टि देखेर

स्पर्श बिनाको रुखो अभिशप्त यो आकाश

पखेटा झरेपछिमैले सम्झिए पछ्यौरीहरू।

थकित यात्री म फेरी आवाज को पछि दौडिए जब जिन्दगी सम्हाल्दै थिए

पिउनै बाँकी थियो धित मरुन्जेल

एक कप चिया मेरो जिन्दगी सित

कहाँ म अल्झीए अनि कहाँ पर्खीबस्यो उ मलाइ

मेरा क्रियाहरुमा उनीहरुले पूर्णबिराम लगाए

म उसलाई र उ मलाइ खोज्दै थियो जब म अन्तिम सास फेर्दै थिए

Twitter: @bbileen