२८ जेठ २०८३, बिहीबार
बारा –बाराको फेटा गाउँपालिका वडा नम्बर १ भरवलियाकी मालती दास आइतवार बेलुका घरमा खाना बनाउँदै थिइन् ।
उनको काखमै थिइन्, ४५ दिनकी छोरी पनि । इँटा र माटोले बनाइएको कच्ची घर थियो उनको ।
एक्कासि नसोचेको घटना भयो । हावाहुरी मडारिएर आयो ।
हावाले छानो उडायो । घर भत्कायो ।
उनले छोरीलाई काखी च्यापिरहिन् । पत्तो नपाउँदै माथिबाट बाँस खसेर उनको ढाडमा च्याप्यो ।
घोप्टो परेर काखी च्यापेकाले छोरीलाई केही हुन पाएन । तर उनी बेहोस् भइन् ।
ससुरा नरेश दास र जेठी छोरी पूजा पनि घरमै थिए ।
घटना यसरी अपर्झट भयो कि उनीहरूले केही गर्नै भ्याएनन्, मात्र त्यो कहालीलाग्दो क्षणको साक्षी बने ।
हावाहुरी सकिएपछि मालतीलाई अस्पताल लगियो ।
दुर्भाग्य ! उनले प्राण त्यागिसकेकी रहिछन् ।
परिवारमा नसोचेको बज्रपात आइलागेको छ । बुहारीलाई बचाउन नसकिएको पीडामा भावविह्वल छन्, नरेश ।
४५ दिने नाबालिकालाई त के भयो भन्ने नै थाहा छैन, तर पूजा आमालाई सम्झिएर भक्कानिँदैछिन् ।
आफ्नै आमाको त्यो अवस्था देखेकी पूजाको बाल मस्तिस्कमा नराम्रो असर परेको छ ।
आमाको न्यानो काख त गुमएकी छन् नै जिन्दगीभरलाई घोचिरहरने कहालीलाग्दो दृष्य पनि उनको मानसपटलमा नाचिरहेको छ ।
