एक दिन पत्रिकाको पाना पल्टाउँदै जाँदा ‘छायाँदेवी’ नामको रुचीसहितको फोटो देखे प्युठानका भावेश भुमरीले । अनि, वैशाख महिनाको गर्मीमा शीतल दार्जिलिङतर्फ पत्र लेखेर पठाए, पत्रिकामा उल्लिखित ठेगानामा । छायाँदेवीको नाममा पठाएको पत्र प्रणिता चामलिङलाई पुग्यो । प्रणिता असमञ्जसमा परिन्- पत्रको जवाफ पठाउँ कि नपठाउँ !

भावेशले २०५३ साल वैशाखमा लेखेको पत्रको जवाफ पठाउन प्रणिताले लगभग १० महिना लगाइन् । यता, भावेशले बिर्सिसकेका थिए, कसैलाई पत्र पठाएछु भनेर । पत्रमित्रताको समयमा पत्रमार्फत् जोडिने साथी धेरै हुन्थे । जवाफ नआएको पत्रको ख्याल पनि हुन्थेन । 

करिब १० महिनापछि काठमाडौंको ठेगान बोकेर दार्जिलिङबाट प्रणिताले ‘छायाँदेवी’को नाममा पत्र पठाइन्, भावेशलाई । प्रणिता असमन्जसमा हुनुको कारण नाम थियो । मित्र बनाउने रहरले आफ्नो नाम नराखी छद्म नाम राखेर पत्रिकामा मित्रताको हात अगाडि बढाउन खोजेकी थिइन् । ‘छायाँदेवी’को नाममा पत्र आएपछि भने उनलाई अप्ठ्यारो लाग्यो । महिना दिनपछि उनले पत्र लेख्ने निर्णय गरिन् । जसको जवाफ भावेशले पत्र हात पर्न साथ दिए । प्रणिताको रुचीसँग उनको रुची मिल्थ्यो त्यसैले चिठी लेख्ने ढिला गरेनन् भावेशले । 

‘उनको रुचीमा साहित्य संगीत थियो । म पनि साहित्यमा लागेको मान्छे, दार्जिलिङतिरको मान्छेसँग पत्रमित्रता गर्‍यो भने साहित्य, कला, संगीतको बारेमा केही नयाँ कुरा थाहा पाइन्छ भनेर मैले चिठी लेखेको थिएँ’, भावेश ती दिन सम्झिन्छन् ।

त्यसपछि पत्र आदानप्रदान भइरह्यो । मित्रता शुरू भयो । एक आपसमा रुची साटासाट भयो । प्रविधिको समय थिएन । यात्रा पनि अहिलेजस्तो सहज थिएन । पत्रमा फोटो आउँथ्यो, एकअर्काको । त्यसैलाई हेर्थे दुवैले । डेढ वर्षसम्म लगातार चिठी आदानप्रदान भयो । प्रणिता उतै स्नातक अध्ययन गरिरहेकी थिइन् । साहित्यदेखि राजनीतिको गफगाफको उनीहरू पत्रमै गरिरहेका हुन्थे । कहिले पत्र आउला भनेर प्रतीक्षा हुन्थ्यो । पत्रमार्फत् गरिका गफमा प्रेम झल्किन्थ्यो । अक्षरहरूमा माया बगेको हुन्थ्यो । तर, दुवै यो कुरा खुलेर स्वीकार गरेका थिएनन् ।

त्यहीबीच भावेशलाई परिवारबाट विवाहको लागि आयो । काठमाडौं बसेर पढेको छोरा उतै भुल्छ कि भन्ने बाआमाको डरले छोरालाई ‘जहान’ खोज्न हतारिएका थिए । 

‘त्यतिबेला मलाई बिहे गर्न घरबाट एकदमै कर गर्नुभएको थियो । ६/७ जना केटी खोजेर राख्नुभएको थियो । उनलाई मैले घरमा बुबाआमाले विवाह गर्ने भन्दै हुनुहुन्छ म घर जानुपर्छ भनेको थिएँ । त्यसपछि हामी प्रस्ट भएको हो’, भावेशले भने । 

भावेशको पत्रले प्रणिता झस्किइन् । थाहै नपाइ उनी भावेशलाई प्रमे गर्न थालिसकेकी थिइन् । तुरुन्तै उनले भावेशलाई पत्र लेखिन्– तपाईंलाई म साथ दिन्छु । 

प्रणिताको पत्रले भावेश हर्षित भए । मनमा दबाएर राखेको कुरा शब्दमा पोखिएका थियो त्यो क्षण । अर्को पत्रमा उनीपनि पोखिन पाउँथे प्रणिताजस्तै । 

‘त्यहाँबाट हाम्रो प्रेम गाढा भएको हो । उनले त्यो कुरा लेखेपछि एकले अर्कालाई बुझ्यौं । पढाइ लेखाइ मिल्यो’, भावेशले भने । 

२०५३ सालदेखि शुरू भएको मित्रताले प्रेमको बाटो लियो । २०५५ सालमा भेटघाट । देखभेटका लागि प्रणिता आफैं काठमाडौं आइन् । दार्जिलिङदेखि काठमाडौंको यात्रा तय गर्दा प्रणितासँग मात्र थियो, पत्रमा साटिएको प्रेमको आशा । फोन संवादका लागि हातहातमा अहिलेजस्तो फोन हुन्थेन । थियो त केवल भावेशले दिएको एक/दुई स्थानको जानकारी । काठमाडौं आएपछि एउटा स्टेशनरीमा सम्पर्क गर्ने भनी भावेशले प्रणितालाई नम्बर दिएका थिए । त्यही फोन नम्बरको आधारमा उनी ५ सय किलोमिटरभन्दा टाढाको यात्रा तय गरेर काठमाडौं आइन् । 

प्रणिताले मुस्कुराउँदै भनिन्,‘प्रेमले आँट दिने रहेछ । प्रेम भएपछि विश्वास पलाउने रहेछ । विश्वासले आँट दिने रहेछ । प्रेम र विश्वास त पर्यावाची रहेछ । त्यतिबेला कसरी आँट आयो आयो !’
 
प्रेमले दिएको विश्वास र आँटले घरमा सल्लाह गरेर उनी दिदीसँग काठमाडौं हिँडेकी थिइन् । २०५५ साल असोजको महिना काठमाडौं ओर्लिएपछि भावेशले दिएको स्टेशनरीको फोनमा सम्पर्क गरिन् । जवाफ आयो- ‘भावेश दाजु यता नआएको त धेरै भइसक्यो।’ उनी झसङ्ग भइन् । 

‘असोजमा म आएको । खाली एउटा फोन नम्बर दिनुभएको थियो । प्रभात सुवेदीको । उहाँको कलंकीमा स्टेशनरी थियो । त्यहाँ फोन गरेँ । पहिला आएर मलाई त्यहीँ फोन गर्न भन्नुभएको थियो । फोन गरेको त, ‘ला भावेश दाजु त कति भयो आउनुभएको छैन’ भन्नुभयो । त्यतिबेला त म खङ्गग्रङ्ग भएँ’, प्रणिता भन्छिन् । 

भावेश आरआर क्याम्पसमा पढ्ने थाहा थियो उनलाई । भेट्नका लागि क्याम्पस पुगिन् । आफ्नोतिर क्यापसमा पढाइ दिउँसोको समयमा हुन्यो । दिउँसो क्याम्पसमै भेट होला भन्ने आशमा उनी । तर, क्याम्पसमा कक्षा बिहान चल्न रहेछ । उनलाई भोलि बिहानै आउन सुझाए । बागबजारको एउटा लजमा प्रणिता र उनकी दिदी बास बस्न पुगे । 

‘बागबजारको लजमा बस्यौं । बिहानै दिदी क्याम्पस जानुभयो । अरुबेला डर लागेन, त्यतिबेला चाहिँ मलाई डर लागेको थियो  । ओख्खो ! म घरबाट यसोउसो भनेर आएको छु । मैले उहाँलाई भेटिनँ भने पो के गर्ने भन्ने भयो । अहिले जस्तो जमाना होइन नि त्यतिखेर । तर, विश्वासले नै त होला आँट आएको’, प्रणिताले भनिन् । 

मन मिले विवाह गरेर आउँछु भनेर आएकी थिइन् । भावेशसँग भेट भएको थिएन । अञ्जान शहरमा एक दिन मात्र खबर नहुँदा पनि उनलाई छटपटी भएको थियो । आरआर क्याम्पस पुगेकी दिदीको भेट भावेशसँग भयो । प्रणिता आएको खबर पाएपछि भावेश उनी बसेको ठाउँ पुगे । 

‘दिदीले आरआर क्याम्पसमा चिनेर बोलाउनुभयो । प्रणिता आएकी छन् जाउँ भनेपछि हामी बागबजारको गेस्ट हाउसमा गयौं । सामान्य देखाभेट भयो । चकलेट ल्याएकी रहिछिन् । चकलेट दिइन् । चकलेट खाएँ’, भावेश भन्छन् ।

भावेशसँग प्रणिता र उनकी दिदी कोठामा गए । घुमघामपछि प्रणिता काठमाडौं बसिन् । दिदी दार्जिलिङ फर्किइन् ।  दशैंको नजिकिएको थियो । घरमा कुरा भइरहेकै थियो । भावेश प्रणितालाई लिएर प्युठान पुगे । अनि, दशैंको छेको पारेर विवाह गरे । 

२६ वर्ष भयो वैवाहिक सम्बन्धमा जोडिएको । प्रणिताको अनुहारमा अझैपनि उही नौलोपनको खुशी झल्किन्छ । कुराकानी गर्दा समयसमयमा लजाउँदै बोल्छिन् । भावेश पनि उत्तिकै रोमाञ्चक हुँदै प्रणिताको गफमा जोडिन्छन् । एकअर्कालाई राम्रोसँग बुझेका कारण खुशी भएको बताउँछिन् प्रणिता । प्रेम तपस्या रहेको सुनाउँछन् भावेश । 

‘हाम्रो त्याग थियो । तपस्या थियो । एक अर्कालाई बुझेका थियौं, त्यागको परिणाम न हो यो । नत्र गाह्रो हुन्छ । प्रेमलाई जीवनमा कन्भर्ट गर्न कति गाह्रो हुन्छ । व्यवाहारिक रूपमा अगाडि लैजान सक्नुपर्छ’, भावेशले भने । 

प्रणिताले भावेशबाट प्रेम मात्र होइन, विश्वास र सम्मान पनि पाइन् । त्यसैले सम्बन्ध झन् प्रगाढ बन्यो । उनले सुन्छिन् कतिपय साथीको, ‘श्रीमान्‌ले यस्तो गर्न दिएन, यस्तो भन्यो ।’ तर,भावेशले उनलाई कहिल्यै पनि त्यो बन्धनमा बाँधेनन् ।

‘प्रेममा विश्वास हुनुपर्छ । विश्वास छैन भने प्रेम हुँदैन । विश्वासबिनाको प्रेम धोका हो । प्रेम सफल हुन विश्वास चाहिन्छ । हाम्रो २६ वर्ष भयो, कहिले लड्दै, जुझ्दै, हाँस्दै, खेल्दै, बाँचिरहेका छौं । तर, हाम्रो प्रेमको गाडी अहिलेसम्म दौडिरहेको छ । कतै रोकिएको छैन’, प्रणिताले भनिन् । 

यो विश्वास र प्रेम दोहोरो हो । प्रेम र स्वतन्त्रता खोजेकी प्रणिताले भावेशलाई पनि उत्तिकै विश्वास गर्छिन् । उनको साथमा साथ दिन्छिन् । यही साथ र भरोसाको जगले बलियो बनाएको छ प्रणिता र भावेशको प्रेमिल संसार ।