×

NMB BANK
NIC ASIA

अहंकारको आगो

चैत २५, २०७९

NTC
Premier Steels
  • अशेष अधिकारी

मलाई अहंकार मन पर्छ । म अहंकारी भएर जीवन बाँच्न चाहन्छु । अरूले भन्छन् कि अहंकार भनेको आगोको गोला हो । जसले त्यो आगोको गोला पकड्छ, उ भस्म हुन्छ रे ! तर म भने आगोको गोला पकड्ने व्यक्ति नभएर आफू स्वयम् नै अहंकारी हुँ ।

Muktinath Bank

मलाई समाजले अहंकारी हुन सिकायो । अहंकार गर्नेको मात्र विजय र अरू सबै पराजित भएको घटना यत्रतत्र छरपस्ट छन् । ती छरपस्ट भएका केही टुक्राहरू मैले आफ्नो गोजीमा सुरक्षित राखेको छु । हुन सक्छ मेरो गोजी चुहिने छ, सबै आफूसँग भएको कुरा बारबार चुहिन्छ र त्यही आफूसँग भएको कुरा पटक–पटक गोजीबाट खस्दै र त्यही टुक्रा टिप्दै गर्ने दुष्चक्रमा म फसेको छु ।


Advertisment
RMC TANSEN
IME BANK INNEWS
shivam ISLAND

म जागिरको खोजीमा गाउँबाट शहर होइन, शहरबाट गाउँ आएको छु । मेरो ठूलो बुवाले मलाई त्यो गाउँबारे अनि त्यहाँ गर्नुपर्ने कामबारे सम्पूर्ण विवरण दिनुभएको थियो । म त्यही विवरणलाई पछ्याउँदै यहाँ गाउँसम्म आएको छु । 


Advertisment
Nabil box
Kumari

हुन त विवरण पूर्ण रूपमा नभई आंशिक रूपमा पाएको छु । यो विवरण बासी पनि भइसकेको छ । यो जागिरको बारेमा विवरण पाउने बित्तिकै म यहाँ गाउँ आउनुपर्ने रहेछ । मेरो धमिरा लागेको बुद्धिले त्यति पनि सोच्न भ्याएन ।

Vianet communication

फेरि सोचेर पनि कहाँ हुँदो रहेछ र ? त्यसलाई व्यवहारमा पनि उतार्नुपर्ने रहेछ । ठूलो बुवाले जागिर सम्बन्धी सम्पूर्ण विवरण पनि नदिएका चाहिँ पक्कै होइनन् जस्तो लाग्छ । किनकि मेरो ध्यान अर्कैतर्फ मोडिएको बेला उनको कुराले पनि अर्को मोडको खोज गर्दै रहेछ तर मैले थाहा पाइनँ ।

म २८ बर्से ठिटो गाउँतिर त सबै जना सोझासाझा हुन्छन् भन्ने सोचेको थिएँ तर गाउँमा यसो वीरमान सिंहको घर कहाँ पो पर्‍यो भनी स्थानीयलाई सोधौं भनेर बोलाएको त स्कूल पढ्ने केटाकेटी त मस्त डेटिङमा बसेका रहेछन् । जोडीजोडी मिलेर मोबाइलमा फोटो खिच्दै रहेछन् । यति सानै केटाकेटी त यो प्रेम चक्रब्यूहमा फसेका रहेछन् भने यो गाउँमा आफ्नो जीवनसाथीको खोजी गर्न थाल्दा योग्य स्त्रीलाई भेट्नु त भ्यागुतालाई धार्नी पुर्‍याएझै हुने रहेछ भन्ने लाग्यो ।

त्यसपश्चात मलाई यो गाउँमा भएका स्त्रीतिर आँखा लगाउन पनि मन लाग्न छोड्यो । यदि कुनै कुरामा असल र खराब छुट्याउनुपर्‍यो भने कसरी छुट्टाउने भन्ने कुरामा यसको सरल जवाफ यो हो कि खराब भनेको यहाँका स्त्रीहरू हुन् तर खराब उनीहरू नभएर उनीहरूको मन हुनसक्छ भन्ने कीवदंती प्रचलित छ ।

यो गाउँगाउँ भए पनि यहाँ माइक्रो बस चाहिँ ओहोरदोहोर भइरहँदो रहेछ । कहिलेदेखि गाउँमा प्रगति भएको हो भनी गाउँको बुज्रुकलाई सोध्न मन लाग्यो । कहीँ उनकै पालाबाट पो यो गाउँ विकासको फड्को मार्न थालेको हो कि ? गाउँको २–३ वटा दोकान एकै ठाउँमा रहेको छ । मैले यसलाई चोक नै त भन्ने होला नि !

यहाँ केही बुज्रुकहरू हातमा खैनी माड्दै बसिरहेका छन् । सायद ती बुज्रुकहरूलाई युवाहरूले प्रतिस्पर्धा गर्न खोजेको हुनुपर्छ । त्यहाँका युवाहरू चुरोटको धुवाँको मुस्लोलाई विभिन्न आकृतिमा मुखबाट ओकलिरहेका छन् । आँखिर युवाहरू बुज्रुक मानिसलाई सधैं चुनौती दिन खोज्छन्, चाहे त्यो खराब कुराहरूमा नै किन नहोस् । 

गूगलमा त सबै थोक भेटिन्छ । मैले अहिले मोबाइलबाट गूगलमा देशविदेशमा भएका कुना काप्चाको बारेमा यसो टाइम पासको लागि न्वारान गरिदिएको चोकमा बसेर खोजिरहेको छु । मलाई लाग्छ कि गूगलमा संसार अटेको छ । पहिलादेखि नै मलाई त्यस्तै लाग्थ्यो तर यो गाउँ अवलोकन गर्दा मलाई यस्तो लाग्न थालेको छ कि गूगलले नभेट्ने कुराहरू हेर्न गाउँ आउनुपर्छ । गाउँ गूगलभन्दा बाहिर छ तर कति बाहिर छ त्यो कुरा सोच्न यो हतारको समयमा केही समय विचार मग्न हुनुपर्छ । यहाँ गाउँको जीवनशैलीका तस्वीरहरू कसैले गूगलमा खोजेर हालिदिए पनि हुने । म आफैं पो यसको शुरूआत गरौं कि क्या हो । एउटा वेबसाइट खोल्छु र खुरुखुरु सबै गाउँको तस्वीर त्यो वेबसाइटमा हाल्छु । यसो गर्दा त म २ दिनमै मिलिनिचर हुन्छु । यस्तो मास्टर प्लान त मेरा कुनै साथीहरूलाई पनि सुनाउँदिनँ ।

यदि गाउँका दुर्लभ कुराहरूलाई मैले वेबसाइटमा हाल्ने कुरा मेरो कुनै पनि साथीलाई सुनाएँ भने उनीहरू त्यो कुरा कहिल्यै आफ्नो मनमा राख्न सक्दैनन् भन्ने कुरा त मैले जानेको नै छु । उनीहरू कहिल्यै पनि गम्भीर हुन जान्दैनन् । त्यही छ समस्या भनेको । यही चोकको दोकानमा खैनी माड्दै एउटा बुज्रुक मानिस ठूलोठूलो स्वरमा कराउँदै सबै व्यक्तिगत कुरा गरिरहेको छ । यही मौकामा अरूहरू उसलाई फुर्काएर उसका सबै व्यक्तिगत कुराहरू उबाट बाहिर निकाल्न खोजिरहेका छन् ।

मेरो साथी राजु त मेरो निकटकै साथी भइहाल्यो । उसको व्यवहार पनि यस्तै छ नि ! कसैले फुर्काएको भरमा सबै कुरा सुनाउँछ । यस्तो साथीसँग सुख दुःखका कुरा साटे पनि बिजनेशको गुरुयोजना चाहिँ नसाटेकै राम्रो ।

आफ्नो भागमा परेको खाना अहिले आफूले नखाए पनि त्यो भागको खाना अरू कसैले खोसेर खाइदिन्छन् । यो मेरो गुरुयोजना मेरो भागमा आएको छ, के अबको १२ वर्षपछि पनि यो अवसर मेरो भागमा रहला र ? १२ वर्षमा त खोला पनि फर्कन्छ, कुकुरको पुच्छर पनि जसोतसो सिधा होला, देखावटी रूपमा भए पनि । १२ वर्षपछि संसार यताको उता हुन्छ । जित्नेहरू हारिरहेका हुन्छन् र हार्नेहरू बैकुण्ठबास हुन्छन् । अबको १२ वर्षमा यो गाउँले पनि ठूलै अग्रगामी छलाङ लेला । यो अशिक्षित गाउँमा कुनै मूर्ख विद्वान आउला, सबैले पत्याउँलान् अनि विद्वान मूर्ख आउला, सबैले लखेट्लान् । अबको १२ वर्ष पछि त के होला ?

म कि त खाडी अथवा यहीँ रोजगारी । मान्छेहरू भन्छन् कि शहरमा त जति पनि जागिर पाइन्छ नि तर उदाहरणमा मलाई देखाउँदा हुन्छ । मेरो विगत ब्ल्याक एन्ड वाइट थियो । अहिले अलिअलि रंग भरिँदैछ, अबको १२ वर्षपछि त मेरो जीवनमा धेरै रंग ओतपोत भएर मेरो भविष्यको चित्र नै बिग्रिने हो कि ?

छेउको दोकानमा एउटा बुज्रुकले पत्रिकाका अक्षरहरू बराउँदाबराउँदै । गाउँसम्म पनि पत्रिका आइपुग्दो रहेछ, खुशी लाग्यो । म ती बुज्रुकको छेउमा गएर पत्रिका हेर्छु । पत्रिकामा रोजगार खुलेकोबारे लेखिएको छ । फेरि तलब पनि ४० हजारसम्म तर काम चाहिँ के हो भन्ने खुलाएको छैन पत्रिकाले । यस्तो जागिर भेटियो भने त ठूलो बुवाले मलाई लगाइदिन्छु भन्ने जागिरलाई गोली मारा गर्दा हुन्छ । म कति खुशी छु भने मेरो खुशीको सीमा नै छैन तर एकछिन पर्खिनुहोस्, पत्रिका त निकै पुरानो देखिन्छ त !

शहरबाट गाउँसम्म आउँदा बाटोको धुलो खाँदाखाँदा पत्रिका पनि ब्ल्याक एन्ड वाइट जमानाको भएछ तर होइन जस्तो छ, किनकि यहाँ महिना त आजको नै छ तर अरे ! वर्ष चाहिँ १ वर्ष अगाडिको छ । मेरो हावाको महल हराएर गयो, कसरी पकडौं ?

उमेरले पनि बिस्तारै–बिस्तारै डाँडा काट्दैछ । अब अहिले पनि केही नगरे कहिले गर्ने ? यत्रो उमेर भइसकेको मान्छे यसरी बेगारी भएको देख्दा साथीभाइ अनि आफ्ना मान्छे कति रोलान्, अन्त्यमा इस्ट अ प्राप्तांक भन्दै । मैले पनि मेरो पनि इस्ट अ प्रापक भन्दै प्रतिउत्तर दिन मिल्दैन किनकि यो नै मेरो यथार्थ हो । उनीहरूलाई मैले काल्पनिक कुरा गरेर हतारहतार कल्पनाको पुजारी बनाउनुपर्छ ।

अब ठूलो बुवाले भनेको ठाउँमा जागिर पाइएन भने यो समाजमा कसरी मुख देखाउनु ? मैले सतर्क हुनुपर्छ किनकि सबैका आँखा ममाथि छन् । उनीहरूले मलाई नदेखेझैं गर्छन् तर नजानिँदो तरिकाले मलाई नै हेरिरहेका हुन्छन् । यदि अब पनि मैले केही गर्न नसक्ने हो भने मैले यो संसारबाट डिस्कनेक्ट भएर भूमिगत हुनुबाहेक अरू कुनै चारा रहँदैन । यथार्थले सजिएको कुनै भूमिगत च्याम्बरमा आफूलाई विस्थापित गरेर सधैं छचल्किएर मुहारमा खुशी ल्याउने मनभित्रको खुशीमा रमाउनु नै सांसारिक सहारा हुन्छ । मेरो भूमिगत च्याम्बर सानो भए पनि म त्यहाँ मेरा आवश्यकताका सम्पूर्ण चिजहरूलाई त्यहाँ खुम्च्याएर राख्न चाहन्छु । त्यो च्याम्बरको भित्तामा कुनै आँखा हुँदैन, जोसँग म सधैं चार आँखा होऊँ । ती नजानिँदो आँखाबाट टाढा हुन भूमिगत हुनुको कुनै विकल्प देख्दिनँ ।

यो चोकमा पत्रिका पढ्ने बुज्रुक मानिस अहिले त्यहीँका बोलीले पीठो बिकाउने हिसाबले शब्द वाण हान्ने निकै अनुभव बोकेका अन्य बुज्रुकसँग कुरा गरिरहेका छन् । उनीहरूको बोलीचाली हेरेर नै यो कुराको अन्दाज लगाउन सकिन्छ की उनीहरू जवानीको यादलाई ताजा गरिरहेका छन् । ती बुज्रुकको सायद भुल्ने बानी छ होला । छेउमा उसको नाति जस्तो देखिने केटो उसको संवाद सहकर्मी भएर बेलाबेला उसका जवानीका प्रसंग उसलाई सम्झाएर उसको मुटुमा ढ्यांग्रो ठोक्ने काम गर्छ । पक्कै पनि ती बुज्रुकले त्यो केटोलाई आफ्ना जवानीका कथा फुर्सदको समयमा विगतमा सुनाएको हुनुपर्छ ।

मैले जति ती बुज्रुकको कुरा सुने पनि मेरो जीवनस्तर उक्सने होइन भन्ने लाग्यो र म त्यहाँबाट आउट हुँदैछु ।

ती बुज्रुकको कुरा अनावश्यक लागेर नै म त्यहाँबाट हिनेको हुँ । म फेरि उनले भनेका सबै कुराहरू १–१ गर्दै मस्तिष्कमा ओल्टाइपल्टाइ गर्दछु । भनिन्छ विषबाट पनि औषधि निकाल्न सक्नुपर्छ । उनको कुरा विष त पक्कै पनि थिएन, त्यसो भए उनको कुराबाट के पत्ता पाइयो ? उनले जवानीको कुरा गर्दागर्दै विगतदेखि वर्तमानसम्मको सामाजिक विकासक्रमको कुरा छर्लङ्ग पारेका थिए । उनको कुरा धन्नले सुनेछु । उनकै कुराले गर्दा समाज र समयमध्ये समाज बलवान रहेछ भन्ने लाग्यो किनकि जस्तो समय आए पनि समाजले जसोतसो आफूलाई समयअनुसार ढालेको रहेछ । म पनि यही समाजको सदस्य भएकाले मैले पनि ती उदाहरणलाई साथमा लिएर जीवनमा हौसलाको रंग भर्नुपर्ने भएको छ । बुझ्ने मानिसले उनको कुरामा तलाउ भेट्ने रहेछ, जसरी एउटा मरुभूमिमा उनीहरू भड्किरहेका हुन्छन् । 

कसैलाई जीवनमा केही गर्नुपर्ने भयो भने यो जन्ममा नभए पनि अर्को जन्ममा चाहिँ गरेरै छाड्छु भन्ने कुरा नै वास्तवमा अभिशाप हो । केही गर्न खोज्ने मानिसलाई कैयौं जन्मको सहारा चाहिँदै चाहिँदैन । उनीहरूलाई उनीहरूको एक जन्म नै काफी हुन्छ । एक जन्ममा उनीहरूको आत्मामा मुक्तिको राहत पाउँछन् । उनीहरूलाई फेरि फर्किएर यो संसारमा आउने कुनै आवश्यकता नै पर्दैन । हुन त मेरो यो जीवनको समयका धब्बाहरूमा कुनै कुरा पनि भेट्न सकिँदैन । आफ्ना आवश्यकता अनि चाहना पूरा गर्न फेरि अर्को जन्म लिनु नपरोस् । अर्को जन्म कुरेर बसेका प्रेतात्माको इच्छा पूरा गर्ने माध्यम नबनेर म आफ्नै इच्छा पूरा गर्न चाहन्छु ।

इच्छा दृश्य चाहिँ मेरो अलिक प्रस्ट छैन । यही गाउँमा काम गर्ने क्रममा कतै त्यो दृश्य सफा भएर बाङ्गोटिङ्गो हिँड्नुपर्ने बाटो सीधा देखिने पो हो कि ?

म वीरमान सिंहको घर पुग्छु । उनी म जस्तो अहंकारी चाहिँ अलिक रहेनछन् । उनले अनुहार देख्नासाथ म को हुँ भन्ने कुरा ठम्याए । उनले भन्दैछन्, ‘तिमी भगवत् सिम्खडाको छोरा होइनौ ?’

‘कस्तो ठ्याक्कै मिलाउनुभयो, सायद मेरो अनुहार धेरै चाहिँ बुवातिर ढल्किएको रहेछ ।’

‘अनि के कामले आयौ त बाबु’

अब मैले कसरी भनौं कि यत्रो छिप्पिसकेको उमेर भएको म यहाँ जागिरको खोजीमा आएको हुँ भन्ने कुरा । यतिका २८ वर्षको उमेर हुँदासम्म मेरा साथीहरू त २–३ पटक विदेश बसेर आफ्नै देशमा व्यवसाय चलाएर बस्न थालेका छन् ।

hAMROPATRO BELOW NEWS
TATA Below
पुस ९, २०७९

नेपालमा गुद खाने चलन धेरै कम छ । कारण – यसको स्वास्थ्य सम्बन्धी गुण नबुझेर हुनसक्छ । हामीले गुद खाने भनेको मात्र गुदपाक हो र जुन निकै प्रसिद्ध मिठाइको रूपमा पनि चिनिएको छ । कसैलाई कोशेली लानुपर्&zwj...

जेठ २, २०८१

नेकपा (एकीकृत समाजवादी)ले यतिबेला आफ्नो अस्तित्वको लडाईँ लडिरहेको छ । मैले अस्तित्व भनेर पार्टीमाथि धावा बोलेको हो कि भन्ने पाठकलाई लाग्न सक्छ, तर नेकपा एस यतिबेला अस्तित्वको लडाईँमै छ । पार्टी स्थापना भएको करि...

फागुन ७, २०८०

कम्यूनिस्टहरूको चौघेराभित्र बाल्यकाल बिताएको भएर होला, सानै उमेरदेखि मैले कांग्रेस कार्यकर्तालाई कांग्रेसी भनेको सुनेको थिएँ । अलि होच्याएर, अलि नमीठो गरेर यी कांग्रेसीहरू भनेर सम्बोधन गर्ने गरेको.... । उमे...

भदौ ५, २०७८

आमाले मलाई ‘तलाई त मोटोघाटो राम्रो देखिन्छ’ भन्नुहुन्थ्यो । हजुर आमा बितेर जानुभयो, उहाँले पनि त्यस्तै भन्नुहुन्थ्यो । सानोमा म दुब्लो–पातलो नै थिए । मेरो नाति खान नपाएजस्तो ‘मरनच्यास...

असार २५, २०७९

सातु नेपालीहरूको धेरै पुरानो र मौलिक परिकार हो । सातु बिहानको खाजा मानिने भए तापनि पछिल्लो समय यसलाई बिहान, दिउँसो, साँझ कुनै पनि समय खान थालिएको छ । कुनै समय सातु भनेर हेप्ने यो परिकार अति स्वास्थ्य...

मंसिर १८, २०८०

(श्रीकुमारको रुकुम डायरीबाट...) बिहान पौने ६ बजेको छ । पश्चिम रुकुमको आठबीसकोट जहाँ त्रिपालमुनि हजारौं बेघरबारहरू आगोले जिउ सेकाउँदै जाडो सामना गरेर उज्यालोको प्रतीक्षामा छन् । आगो तापेर बसेका महिलाहरू...

प्रकृतिको गीत

प्रकृतिको गीत

जेठ ५, २०८१

सृष्टिमा हरेक चीजको एउटा अति हुन्छ, जसलाई हामी सीमा भन्ने गर्छौँ, जलाई उसले आउँदा सँगै लिएर आएको हुन्छ र जेजति गर्छ यसैभित्रै रहेर गर्छ । अति पार गर्नासाथ उसको अस्तित्व पनि समाप्त हुन पुग्छ । अति पार गरेपछि नदी...

दक्षिणपन्थ र अवसरवादको चाङबाट माधव नेपालको छटपटी !

दक्षिणपन्थ र अवसरवादको चाङबाट माधव नेपालको छटपटी !

जेठ २, २०८१

नेपाली कम्युनिस्ट आन्दोलन कतिपटक विभाजन भयो ? पुनः एकता, मोर्चा गठन, विघटनलाई हेर्दा यसको जोडघटाउको लामै शृङ्खला बन्छ । र, त्यसमा मूलधारको राजनीतिबाट विभाजित कम्युनिस्ट पार्टी अर्थात् वामपन्थी पार्टीहरूको विसर्...

प्रशासनिक सुधारको पाटो ५– कर्मचारीमा व्यावसायिकता विकास

प्रशासनिक सुधारको पाटो ५– कर्मचारीमा व्यावसायिकता विकास

बैशाख २७, २०८१

नेपालको निजामती सेवा (समग्र प्रशासन) कम व्यावसायिक भएको आरोप लाग्दै आएको छ । कर्मचारीहरूमा बुझाइको स्तर सतही देखिन थालेको छ । सकारात्मक सोच पनि खस्किएको छ । प्रस्तुतिमा आत्मविश्वास होइन, हीनभावना देखिन थालेको ...

x